Płyty, pliki cyfrowe i historie wersji, które posiadam.
Po długich przygotowaniach ta kolekcja ujrzała światło dzienne w 56. rocznicę oryginalnego albumu Jesus Christ Superstar, wydanego w Wielkiej Brytanii 16 października 1970 roku.
Tłumaczenie maszynowe. Interfejs i teksty kart są tłumaczone maszynowo z hiszpańskiego oryginału i mogą zawierać błędy.
"Overtura"
O tej kolekcji
O tej kolekcji
Ta strona nieustannie się zmienia (nie wiem, czy ewoluuje, czy raczej się cofa), tak jak samo życie. Proszę, spójrz na nią z taką samą wyrozumiałością, z jaką zabieram się do tego projektu, i wybacz ewentualne nieścisłości. Nie powstaje z ambicją stworzenia encyklopedii na ten temat; jest jedynie jednym z wielu opracowań dostępnych w internecie.
W sekcji Świątynia znajdziesz listę nagrań, które posiadam i którą aktualizuję w miarę zdobywania kolejnych materiałów i informacji. Podobnie jak w samym dziele, Świątynia jest miejscem spotkań kupców. Tutaj również można wymieniać się materiałami, choć nigdy nie będzie to wiązało się z żadną rekompensatą finansową. Wystarczy sprawdzić, czy dany przedmiot ci odpowiada, i skontaktować się ze mną pocztą elektroniczną. Kliknięcie okładki płyty pozwoli uzyskać więcej informacji, będących wynikiem badań i osobistych spostrzeżeń. Oczywiście mile widziane są wszelkie materiały i informacje dotyczące dowolnego aspektu, które niewątpliwie wzbogacą tę stronę.
W sprawie pytań, poprawek lub propozycji wymiany możesz do mnie napisać przez "What's the Buzz?", dział kontaktowy tej kolekcji.
O dziele
Jesus Christ Superstar to bez wątpienia jedno z najbardziej kontrowersyjnych dzieł współczesnego teatru muzycznego.
Historia przedstawia ostatnie dni Jezusa, ale ukazuje je przez pryzmat napięć między otaczającymi go ludźmi. Judasz podziwia swojego mistrza, a jednocześnie obawia się kierunku, w którym zmierzają wydarzenia; ta sprzeczność ostatecznie prowadzi go do zdrady. Maria Magdalena próbuje zbliżyć się do Jezusa poprzez uczucie, podczas gdy Piłat zmaga się z decyzją o skazaniu go. Dzieło przedstawia Jezusa, który odczuwa strach, cierpi i wątpi, oraz tłum, którego entuzjazm w końcu obraca się przeciwko niemu. Opowieść kończy się ukrzyżowaniem: nie obejmuje zmartwychwstania i skupia się na ludzkich konfliktach bohaterów.
Pierwotnym pomysłem było wystawienie dzieła w teatrze i przekształcenie go w typowe broadwayowskie widowisko, ale autorom nie udało się znaleźć producenta gotowego podjąć się takiego przedsięwzięcia. Dlatego na początku musieli zdecydować się na nagranie albumu koncepcyjnego, który ukazał się w 1970 roku. I właśnie wtedy wszystko się zaczęło.
Dokumenty o rozprzestrzenianiu się dzieła · 1971-1972
"Proces przed Piłatem"
Sukces albumu sprawił, że dzieło krążyło, zanim wiele miast mogło zobaczyć autoryzowaną inscenizację. Piosenki trafiły na koncerty, do teatru i do innych nagrań. Procesy z tamtych lat pokazują, że granice między tymi formami nie były tak wyraźne.
Te historie wyjaśniają obieg dzieła. Sprawy wskazują konkretne zespoły i przedstawienia, ale nie dowodzą pochodzenia żadnej płyty z tej kolekcji.
Koncert, który opowiadał całą historię
Sperber · Nowy Jork, 1971-1972
The Original American Touring Company wykonywała dwadzieścia z dwudziestu trzech piosenek dzieła, przeplatanych innymi utworami religijnymi. Obrona powoływała się na licencje ASCAP dotyczące niedramatycznych wykonań muzycznych.
Pierwsze orzeczenie z 26 sierpnia 1971 nie wstrzymało tych wykonań: uznano, że przedstawione dowody nie wystarczają do wydania nakazu zabezpieczającego. Zakazano jednak używania tytułu dzieła w reklamie.
Orzeczenie apelacyjne z 17 marca 1972 zmieniło zakres nakazu. Śpiewacy pozostawali w swoich rolach, wchodzili i schodzili ze sceny i zachowywali niemal cały porządek dzieła: 78 z jego 87 minut. Zdaniem sądu opowiadało to historię i stanowiło przedstawienie dramatyczne, choć bez dekoracji i kostiumów.
Co wiemy i czego jeszcze brakuje. To decyzja o nakazie zabezpieczającym i prawdopodobieństwie wygrania procesu, nie ostateczny wyrok przyznający odszkodowanie. Zespołu z tej sprawy nie należy automatycznie utożsamiać z National Rock Opera Company ani z jej nagraniem.
Wśród pozwanych wymieniono sześciu ojców i brata Richarda Palmese, członków Contemporary Mission. Nie było to siedmiu księży. Niektórzy z nich prowadzili zawodowy zespół ze świeckimi wykonawcami.
Orzeczenie z 25 lipca 1972 podaje ponad pięćdziesiąt przedstawień, a dla pięćdziesięciu z nich około 300 000 dolarów przychodów brutto i około 220 000 netto. Obrona twierdziła, że chodzi o oratorium, nie o przedstawienie dramatyczne, i powoływała się na cele religijne i dobroczynne.
Sędzia nie utożsamił tego zespołu objazdowego z chórem kościelnym. Odrzucił te argumenty przy wydaniu nakazu zabezpieczającego: przedstawianie dzieła jako działalności religijnej nie usuwało praw jego autorów.
Co wiemy i czego jeszcze brakuje. Kwoty i argumenty pochodzą z orzeczenia. Nakaz zabezpieczający nie określa ostatecznego odszkodowania ani nie dowodzi, że nagranie z kolekcji pochodzi z tych przedstawień.
Inna sprawa dotyczyła przedstawień zapowiedzianych w Shubert Theatre w Filadelfii między 24 grudnia 1971 a 1 stycznia 1972. Orzeczenie apelacyjne z 29 czerwca 1972 opisuje mnożenie się nieautoryzowanych inscenizacji towarzyszące sukcesowi Superstar.
Wynikiem nie było jednak skazanie za naruszenie praw. Apelację oddalono z powodu bezprzedmiotowości i kwestii jurysdykcji; sąd uchylił zaskarżoną odmowę wydania nakazu zabezpieczającego. Terminy spektaklu miały równie duże znaczenie jak spór o prawa.
Co wiemy i czego jeszcze brakuje. Ta sprawa dokumentuje konflikt i określone przedstawienia. Nie rozstrzyga ostatecznie, czy doszło do naruszenia praw, ani nie pozwala przypisać im płyty.
Spór nie narodził się na Broadwayu. Record World poinformował 3 lipca 1971, że próba powstrzymania Superstar Productions i The Original American Touring Company została odrzucona po posiedzeniu 7 czerwca w Milwaukee. Następnie zespół dał cztery wyprzedane przedstawienia w Uihlein Hall.
Magazyn cytuje sędziego Myrona L. Gordona: wniosek wpłynął zbyt późno, a publiczność została poinformowana, że chodzi o koncert wybranych utworów. To wiadomość o konkretnym środku, nie ogólna zgoda na dowolną inscenizację ani dowód dotyczący płyty.
Record World opublikował 21 sierpnia przeciwstawne stanowiska Stigwooda i Betty Sperber. Twierdziła ona, że przeciw jej zespołowi nie wydano nakazów w Waszyngtonie i Wisconsin, a Miami odwołała z powodu sporu o reklamę. Są to twierdzenia przypisane Sperber i jej adwokatowi, nie nasz wniosek o całej trasie.
Na tej samej stronie przedrukowano nakaz przeciw American Rock Opera Company. Tego zespołu nie należy mylić z The Original American Touring Company ani z National Rock Opera Company: wspólny repertuar czy podobne nazwy nie czynią ich procesów jedną sprawą.
JCS Zone twierdzi, że National Rock Opera Company mogła kontynuować po korzystnym nakazie sądowym. Tego orzeczenia nie odnaleziono w sprawdzonych źródłach. Sprawa przed Lawrence'em Pierce'em z sierpnia 1971 dotyczy Betty Sperber i The Original American Touring Company, nie zezwolenia dla National Rock Opera.
Dlatego historię prawną zebrano tutaj, oddzielnie od danych o LP Brown County Chorale i podwójnym albumie National Rock Opera. Wyrok dotyczący jednego zespołu sam w sobie nie potwierdza zgody, pochodzenia ani mastera nagrania innego zespołu.
Wycinek zatytułowany "Some Protest Performance of ‘Superstar’" opisuje pokojowy protest kilku duchownych i około tuzina nastolatków przed Brushfork National Guard Armory. Nie uniemożliwili publiczności wejścia na przedstawienie The Original American Touring Company; wiadomość mówi o niemal pełnej sali.
Sprzeciw dotyczył sposobu przedstawienia Jezusa i Judasza. Ten epizod należy do recepcji dzieła, ale nie dokumentuje wyroku ani odwołania spektaklu. Indeks NewspaperArchive identyfikuje wycinek jako Bluefield Daily Telegraph z 28 listopada 1971; tekst umieszcza przedstawienie w sobotę 27. Potwierdza ten występ, nie datę ani pochodzenie nagrania.
Administrator Brown County Veterans Memorial Arena otrzymał telegram ostrzegający przed możliwym naruszeniem praw autorskich, jeśli nie odwoła Superstar. Według wycinka przedstawienie National Rock Opera Company pozostawało zapowiedziane na środę o ósmej wieczorem.
Administrator odróżniał wynajem obiektu od organizowania przedstawienia: mówił, że tylko go wynajmuje. Przedstawiciel zespołu twierdził, że potrzeba byłoby "aktu Bożego", aby uniemożliwić spektakl. Adwokat przeciwnej strony mówił o żądaniu odszkodowania, jeśli wystąpią.
Wycinek z Green Bay w Wisconsin, zachowany w teczce, strona 42 PDF; odręczna adnotacja "Tues. Sept. 14", bez roku na tym arkuszu. Nazwa gazety nie pojawia się na wycinku.
Wiadomość o nakazie nie zastępuje orzeczenia
"Stigwood Gets Injunction", w Record World z 4 września 1971 przytacza ogłoszenie Stigwooda z 26 sierpnia i podsumowuje środek przeciw Sperber i The Original American Touring Company jako zakaz reklamy i wystawiania całej opery. Wiadomość opisuje, jak ogłoszono decyzję, nie zmienia jej treści.
Orzeczenie sądu okręgowego odmówiło nakazu zabezpieczającego dotyczącego wykonywania wybranych piosenek z powodu niewystarczających dowodów, a ograniczyło reklamę z tytułem dzieła. Dlatego nagłówek prasowy nie staje się ogólnym zakazem wszystkich koncertów ani ostatecznym wyrokiem dotyczącym płyty.
Apelacja 457 F.2d 50 porównuje Exhibit 3, program koncertu OATC, z Exhibit 4, listą utworów komercyjnego albumu. Przypis 4 odtwarza obie listy; program zawiera King Herod's Song, ale nie podano nazwiska wykonawcy, daty, miasta ani sali. Dowód ten służył dyskusji o dramatycznym porządku piosenek, nie identyfikacji nagrania.
Sperber: powództwo wzajemne, nie przyznane odszkodowanie
Cash Box poinformował 11 września 1971 o powództwach wzajemnych na łączną kwotę 40 milionów dolarów wniesionych przez Sperber i OATC przeciw Stigwoodowi i wydawnictwom Leeds. Dalszy ciąg oddziela żądanie 20 milionów za zniesławienie od kolejnego, 10 milionów za domniemane naruszenia praw obywatelskich. To kwoty i zarzuty ogłoszone przez stronę pozwaną, nie odszkodowania przyznane przez sąd. Wiadomość znów podsumowuje częściową odmowę nakazu i ograniczenie reklamy; nie udziela ogólnej licencji.
Orzeczenie apelacyjne w sprawie Sperber zaczyna się od miary sukcesu: ponad dwa miliony sprzedanych płyt i kaset taśmowych z całym dziełem oraz ponad milion dolarów zebranych przez autoryzowaną trasę w pierwszych czterech tygodniach. To liczby przytoczone przez sąd, nie audyt sprzedaży płyt; tekst nie określa kraju tych sprzedaży.
Billboard poinformował 21 sierpnia 1971 o osiemnastu środkach sądowych i setkach występów zatrzymanych listami lub telefonami, według Stigwooda. To przypisanie ma znaczenie: nie jest niezależnym zestawieniem wszystkich sądów.
Sukces otworzył też przestrzeń dla nagrań studyjnych, orkiestrowych, chóralnych i tanich wytwórni. Nie wszystkie były obsadami teatralnymi. Nie należy nazywać ich "pirackimi" z powodu ceny, tytułu czy podobieństwa do oryginału: zgoda na przedstawienie i zgoda na nagranie to różne kwestie.
Co wiemy i czego jeszcze brakuje. Rynek pomaga wyjaśnić mnogość wersji. Historia każdej płyty wymaga własnych danych o wykonawcach, studiu, wytwórni i dacie. Producent, wspólny muzyk czy podobna okładka same w sobie nie dowodzą wspólnego mastera.
Andrew Lloyd Webber: od zabawkowego teatru do rockowej opery
Andrew Lloyd Webber, 2026. Zdjęcie: PhilipRomanoPhoto / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0. Bez kadrowania, tylko zmiana rozmiaru.
Andrew Lloyd Webber urodził się w Londynie 22 marca 1948 roku i dorastał w rodzinie muzyków: jego ojciec William był kompozytorem i organistą, matka Jean pianistką i skrzypaczką, a brat Julian został później wiolonczelistą. Muzyka nie była odrębnym hobby, lecz częścią życia rodzinnego. Małego Andrew pociągały jednak również teatr i architektura: budował małe sceny z zabawkowych klocków, w tym jedną z obrotową platformą. [1]
Jego droga nie prowadziła prostą linią od konserwatorium na scenę. Rozpoczął studia historyczne w Magdalen College na Uniwersytecie Oksfordzkim, ale porzucił je, by poświęcić się pisaniu. W wywiadzie z 1976 roku wyjaśnił, że w dużej mierze był samoukiem: jego ojciec, wykładowca kompozycji, obawiał się, że nadmiar nauki stłumi spontaniczność jego muzyki. Później studiował instrumentację orkiestrową i przekonywał, że kompozytorzy musicali powinni sami przygotowywać aranżacje orkiestrowe. [1, 2]
W Timie Rice’ie znalazł współpracownika, z którym stworzył swoje pierwsze wielkie przeboje: Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat, Jesus Christ Superstar a Evita. Później pojawiły się kolejne dzieła, takie jak Cats a The Phantom of the Opera. Początki Cats miały rodzinne źródło: gdy Lloyd Webber był mały, matka czytała mu wiersze T. S. Eliota. W rozmowie z NPR opowiedział, że po współpracy z Rice’em chciał spróbować komponowania do istniejących już wierszy, zamiast najpierw pisać melodię, do której później dodawano by słowa. [3]
Tim Rice: miłośnik popu, który ostatecznie zaczął pisać dla teatru
Tim Rice urodził się w 1944 roku w Amersham w hrabstwie Buckinghamshire. Zanim zaczął zarabiać na piosenkach, pracował jako praktykant w kancelarii prawnej. Był zapalonym miłośnikiem muzyki pop i zaproponował nawet wydawcy Desmondowi Elliotowi książkę o jej historii. Pomysł nie wzbudził zainteresowania, ale Elliot dostrzegł możliwość stworzenia twórczego duetu: znał młodego kompozytora, który szukał autora tekstów. 21 kwietnia 1965 roku Rice napisał do Lloyda Webbera i wkrótce obaj się spotkali. [4]
Rice nie wyobrażał sobie początkowo, że jego przyszłość będzie związana przede wszystkim z teatrem. W wywiadzie z 2023 roku wspominał, że zaczął pisać piosenki, próbując wypromować własny głos jako wokalista. Jego pierwszy wydany singiel nie odniósł sukcesu. Poznając Andrew, spotkał człowieka zdecydowanego pisać musicale, wielbiciela Lionela Barta oraz Rodgersa i Hammersteina. Rice znał ich piosenki, choć widział niewiele musicali. Porozumieli się, ponieważ każdy z nich podziwiał umiejętności drugiego. [5]
Gdy rozpoczynała się ich współpraca, Rice dołączył do działu artystów i repertuaru EMI i pracował z Norriem Paramorem. Pierwszy musical, który napisał z Lloydem Webberem, The Likes of Us, opowiadał o filantropie Thomasie Johnie Barnardo, a libretto napisał Leslie Thomas. Nie udało się znaleźć producenta, a pierwsze publiczne wykonanie odbyło się dopiero w 2005 roku podczas festiwalu Sydmonton organizowanego przez Lloyda Webbera. Joseph dał im szansę zobaczyć swoje dzieło na scenie; Superstarprzyniósł międzynarodowy przełom. [4]
Zainteresowanie Rice’a Judaszem i Piłatem sięgało czasów szkolnych. Zastanawiał się, jak sam zachowałby się w ich sytuacji. W Superstar przekształcił te rozważania w dramatyczną perspektywę: Judasz miał być nie tylko złoczyńcą tej historii, lecz także kimś zaniepokojonym kierunkiem, w którym podążał człowiek, którego podziwiał. To wyjaśnienie samego Rice’a, a nie interpretacja dodana z perspektywy czasu. [5, 6]
Po Evitaich zainteresowania zaczęły się rozchodzić. Rice podsumował to z humorem: przy pracy nad Cats zastąpił go nieżyjący już poeta. Następnie stworzył Chesswspólnie z Bennym Anderssonem i Björnem Ulvaeusem, a także pracował dla Disneya: Aladdinz Alanem Menkenem oraz The Lion Kingz Eltonem Johnem. Współpraca z Lloydem Webberem nie zakończyła się całkowicie: obaj napisali You Must Love Me do filmowej wersji Evita. [4, 5]
Zanim powstało Superstar: czego nauczyli się dzięki Joseph
Pełny tytuł brzmi Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat. Nauczyciel muzyki Alan Doggett zamówił u nich utwór dla chóru Colet Court. Pierwsze wykonanie odbyło się w tej szkole w Londynie 1 marca 1968 roku. [9] Dzieło nie powstało od razu jako rozbudowany spektakl znany dzisiaj, lecz jako niewielka szkolna sztuka. Z czasem rozwijało się dzięki nowym piosenkom i kolejnym przeróbkom, nawet po sukcesie Jesus Christ Superstar. Dlatego warto odróżniać Joseph z 1968 roku od jego późniejszych wersji. [4, 7]
Istnieją udokumentowane związki muzyczne, ale nie oznacza to, że dowiedziono, iż konkretna melodia z Superstar pochodzi z Joseph. W wywiadzie z 1976 roku Lloyd Webber wyjaśnił, że dzięki Joseph odkryli, iż mogą opowiadać historię w sposób ciągły, bez przerywania muzyki w celu wprowadzenia dialogów, a także swobodnie zmieniać styl: od musicalu przez calypso i country po naśladowanie Elvisa Presleya. Dziennikarka Judith Weinraub wyraźnie powiązała to odkrycie z późniejszym rozwojem Superstar a Evita. [2]
Rice wspominał również, że nagranie Superstar w formie albumu pomogło im zrezygnować z dialogów i połączyć zespół rockowy z orkiestrą. Ciągłość narracji śpiewanej, którą wypróbowali w Joseph zyskała w ten sposób inną skalę i odmienny charakter. [5, 6]
Jedna ciekawostka znajduje potwierdzenie na oficjalnej stronie internetowej Lloyda Webbera: według niej melodia Superstar zaczęła się od notatki na serwetce, zapisanej podczas rozważań nad kolejnym projektem biblijnym po Joseph. Oficjalna chronologia zachowała nawet roboczy tekst: „Samuel, Samuel, this is the first book of Samuel”. Źródło nie przedstawia tej melodii jako utworu zaczerpniętego z Joseph: był to materiał do nowego pomysłu o tematyce biblijnej. [8, 9]
Droga do płyty: nie należy mylić wsparcia z produkcją
Pierwszy singiel Superstar nagrano w Olympic Studios z udziałem Murraya Heada i Trinidad Singers. Oficjalna chronologia Lloyda Webbera podaje datę wydania singla w Wielkiej Brytanii jako 21 listopada 1969 roku, a w Stanach Zjednoczonych jako 1 grudnia. Mike Leander, odpowiedzialny w MCA za artystów i repertuar, oraz Brian Brolly wsparli projekt; to samo źródło wyraźnie stwierdza, że Rice i Lloyd Webber mogli sami wyprodukować singiel. Nie przypisuje roli producenta Norriemu Paramorowi. [9]
Co rzeczywiście łączy te utwory muzycznie, a co nie zostało udowodnione
Pokrewieństwo muzykologiczne: rytm
John Snelson opisuje w książce Andrew Lloyd Webber konkretny przykład: w „Poor, Poor Joseph” frazy wokalne są zapisane w metrum 5/4, a instrumentalne wstawki w 5/8. Następnie wskazuje tendencję Lloyda Webbera do budowania krótkich, powtarzanych jednostek mieszczących się w obrębie taktu i przywołuje utwory „Everything's Alright” oraz „The Temple” z Superstar— to jeden z jego przykładów. Świadczy to o ciągłości sposobu komponowania, a nie o tym, że konkretna melodia została skopiowana z jednego dzieła do drugiego. [10]
Snelson odróżnia również popowe brzmienie Joseph od rockowego brzmienia Superstar. Różnica nie oznacza jednak całkowitego braku związku. Autor zauważa ponadto, że parada pastiszów, z których Joseph jest dziś znany, rozrosła się wraz z kolejnymi rozszerzeniami dzieła: nie wszystkie te utwory należały do pierwotnej kantaty. [10]
Wczesna informacja o „Close Every Door”
Wyrok w sprawie Repp v. Webber, 947 F. Supp. 105 (1996), stwierdza, że „Close Every Door” było jedną z pierwszych części chóralnej wersji Joseph, napisanej w latach 1967–1968, a jego melodia, harmonia i rytm nie uległy zmianie w kolejnych rozszerzeniach rozpatrywanych przez sąd. Dokumentuje to wczesne powstanie piosenki, ale nie dowodzi zapożyczenia jej elementów w którejkolwiek piosence z Superstar. Spór dotyczył utworu Raya Reppa „Till You” oraz powództwa wzajemnego dotyczącego „Close Every Door”, a nie związku między Joseph a JCS. [11]
Podobieństwo dostrzeżone przez krytyka, a nie udowodniony wpływ
Recenzja „Dreamcoat delight”, opublikowana przez Blue Curtains Brisbane 24 marca 2024 roku i poświęcona inscenizacji Redcliffe Musical Theatre, wskazuje, że „Potiphar” przywodzi na myśl „King Herod's Song”, a oskarżenie w „Who's the Thief?” przypomina „Trial Before Pilate”. Jest to możliwa do zidentyfikowania opinia krytyczna dotycząca współczesnej inscenizacji, a nie analiza partytur z lat 1968 i 1970 ani wypowiedź kompozytora. [12]
Kwestie pozostające otwarte
Nie udało się potwierdzić konkretnego pochodzenia „Trial Before Pilate” od „Poor, Poor Joseph” ani znaleźć wypowiedzi Lloyda Webbera, w której przyznawałby się do takiego zapożyczenia. W przeanalizowanych tu źródłach nie ma również podstaw, by utożsamiać „Close Every Door” lub „Any Dream Will Do” z konkretną balladą z JCS. Udokumentowany związek dotyczy języka muzycznego i zastosowanych środków, a nie listy ponownie wykorzystanych melodii.
[3] Renee Montagne i Ned Wharton, „Andrew Lloyd Webber's Genius Is 'Unmasked' In New Memoir”, NPR, 4 marca 2018 roku. Wywiad z ogólnodostępną transkrypcją: teatr dziecięcy, Eliot, melodia i tekst piosenki.
https://thin.npr.org/590247806
[4] „Biography”, oficjalna strona internetowa Tima Rice’a, bez widocznej daty. Życiorys, spotkanie, EMI, pierwsze dzieła i późniejsza współpraca. Źródło ogólnodostępne.
https://www.timrice.co.uk/bio
[9] „Jesus Christ Superstar”, chronologia na oficjalnej stronie internetowej Andrew Lloyda Webbera. Ogólnodostępny tekst: Samuel, wcześniejsze projekty, Leander/Brolly, autorstwo produkcji, Olympic oraz daty wydania singla. Chronologia łączy pomysł dotyczący Mojżesza z roboczym tekstem o Samuelu; nie przedstawiono ich tutaj jako jednego ukończonego projektu.
https://www.andrewlloydwebber.com/show/jesus-christ-superstar
[10] John Snelson, Andrew Lloyd Webber, Yale University Press, 2004; wydanie w miękkiej oprawie z 2009 roku. Rozdz. 3, s. 59–71, zwłaszcza s. 71, dotycząca metrum 5/4, 5/8 i ciągłości rytmicznej. Informacja o dostępie: tekst odczytano z nieoficjalnej transkrypcji w serwisie DOKUMEN.PUB, która zachowuje okładkę wydawniczą, informację o prawach autorskich z 2004 roku, paginację i przypisy. Tożsamość bibliograficzną potwierdzono za pomocą Yale, Google Books i Internet Archive; fragmentu ze s. 71 nie porównano z autoryzowanym obrazem wydania.
Wydawca: https://yalebooks.co.uk/book/9780300128451/andrew-lloyd-webber/
Podgląd bibliograficzny: https://books.google.sn/books?id=S3h5N8eYuakC
Skatalogowany egzemplarz, dostęp ograniczony: https://archive.org/details/isbn_9780300151138
Wykorzystany tekst, dostęp nieoficjalny: https://dokumen.pub/andrew-lloyd-webber-9780300128451.html
[12] „Dreamcoat delight”, Blue Curtains Brisbane, 24 marca 2024 roku. Recenzja teatralna podpisana na stronie jako bluecurtainsbris. Dostęp ogólnodostępny. Wykorzystana wyłącznie jako opinia krytyczna, a nie historyczny dowód wpływu.
https://bluecurtainsbris.wordpress.com/2024/03/24/dreamcoat-delight/
