Jesus Christ Superstar · Highlights from the Rock Opera (1972)

Music For Pleasure

Studyjny LP Music For Pleasure z dwunastoma fragmentami opery rockowej, wyprodukowany przez Waltera J. Ridleya. Oryginalny numer MFP 5280 jest skatalogowany w 1972 roku. Kolekcja zawiera oba brytyjskie tłoczenia: oryginalne MFP 5280 z 1972 roku i wznowienie MFP 50362 bez potwierdzonej daty; etykiety tego ostatniego noszą ℗ 1972 EMI Records Ltd., rok fonograficzny, który nie datuje tego tłoczenia. Kolekcja przechowuje także pliki MP3 320 kb/s. [2] [3]‌​‌‌​‌​​​​​‌​​​‌​‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​​​​‌​​

Osoby odpowiedzialne za produkcję

• Produkcja: Walter J. Ridley.
• Projekt okładki (wydanie Music For Pleasure): Jack Wood.
• Tekst na tylnej okładce: Roger St. Pierre.
• Druk i produkcja: Garrod & Lofthouse International Ltd.
• Firmy: EMI i Music For Pleasure Limited; wydawca muzyczny Leeds Music (oraz Norrie Paramor Music w wydaniu oryginalnym). [1] [2] [3]

Etykiety MFP 5280 i MFP 50362 noszą SMFP 5280 A/B, ale pełne numery z rowka końcowego nie są takie same. Discogs rejestruje A-1/B-1 i A2/B2 dla MFP 5280 oraz A-4/B-4 dla MFP 50362. To wiąże wydania ze sobą, ale nie mówi, z którego pochodzą MP3 z kolekcji ani jak skopiowano master. [2] [3]‌​‌‌​‌​​​​​‌​​​‌​‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​​​​‌​​

Repertuar

Strona pierwsza:

1. Overture.
2. Heaven on Their Minds.
3. What's the Buzz.
4. Everything's Alright.
5. Hosanna.
6. Simon Zealotes.

Strona druga:

1. Pilate's Dream.
2. I Don't Know How to Love Him.
3. Damned for All Time.
4. I Only Want to Say.
5. King Herod's Song.
6. Superstar. [1] [2] [4]

To wybór dwunastu utworów pomyślany jako "najważniejsze fragmenty" partytury. Zawiera sceny, które inne tanie nagrania z epoki pomijały, jak "Hosanna", "Simon Zealotes" i "I Only Want to Say" (Getsemani), i kończy się na "Superstar": nie ma procesu, ukrzyżowania ani epilogu. [1] [2] ‌​‌‌​‌​​​​​‌​​​‌​‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​​​​‌​​

Kto śpiewa

CastAlbums i Ovrtur wymieniają Mike'a Redwaya i Danny'ego Streeta, nie mówiąc, które postacie śpiewa każdy z nich. Etykieta i tylna okładka MFP 50362, które obejrzano, podają tylko producenta. Nie traktujemy jako potwierdzonej obsady listy krążącej wśród kolekcjonerów: przypisuje ona Jezusa i Judasza temu samemu śpiewakowi. Dwa nazwiska nie wystarczają, by rozpoznać wszystkie głosy. [1] [4] [5] JCS Zone precyzuje, że przypisanie Jezusa i Judasza Redwayowi pochodzi z list wymiany między kolekcjonerami, a nie ze znalezionej oficjalnej obsady. [14]‌​‌‌​‌​​​​​‌​​​‌​‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​​​​‌​​

Mike Redway pojawia się we wspomnieniach swojego kolegi Raya Pilgrima. Śpiewali razem z Oscar Rabin Orchestra i w Go Man Go w BBC w latach 1962-1963; potem nagrali ponad tuzin płyt dla Embassy. Pilgrim opowiada, że Redway znów się z nim skontaktował w 2009 roku, by porozmawiać o projekcie z Sony, i że z tego spotkania narodziła się jego strona. Wspomina też swoje przybycie do Londynu w 1962 roku, wejście do Embassy i pracę z Mike Sammes Singers. Mówi o karierze kolegi, a nie o tym, kto śpiewał każdą rolę w Superstar. [6] ‌​‌‌​‌​​​​​‌​​​‌​‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​​​​‌​​

Danny Street to pseudonim artystyczny Josepha Wilsona Drysdale'a, urodzonego 22 kwietnia 1941 roku w Stirling w Szkocji i zmarłego 21 kwietnia 2010 roku. Jego dyskografia na Discogs obejmuje wytwórnie takie jak CBS, Philips i Boulevard oraz zespół Holy Smoke. [7] ‌​‌‌​‌​​​​​‌​​​‌​‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​​​​‌​​

To nie jest nagranie Alana Caddy'ego

To płyta Waltera J. Ridleya, a nie Avenue AVE 0103 Alana Caddy'ego. Repertuar pozwala je odróżnić: tu jest dwanaście ścieżek, w tym Hosanna, Simon Zealotes i I Only Want to Say. Avenue ma trzynaście i zawiera The Last Supper, The Arrest i ukrzyżowanie; ponadto wymienia Caddy'ego jako aranżera, dyrygenta i producenta. Ogólne nazwy pojawiające się w niektórych wznowieniach nie czynią z tych dwóch płyt jednej. [1] [2] [9] ‌​‌‌​‌​​​​​‌​​​‌​‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​​​​‌​​

Wytwórnia i notki na dwóch okładkach

Music For Pleasure sprzedawało tanie płyty, ale nie wszystkie pochodziły z tego samego źródła. Tribune wyjaśniło 5 listopada 1965 roku, że wytwórnia Paula Hamlyna i EMI używała nagrań z archiwum EMI i sprzedawała je też w księgarniach i kioskach na dworcach. Z drugiej strony Victoria and Albert Museum przechowuje okładkę Hits '68 i opisuje ją jako dwanaście wersji nagranych przez muzyków sesyjnych. Wytwórnia wydawała zarówno nagrania archiwalne, jak i nowe wersje. [10] [11] ‌​‌‌​‌​​​​​‌​​​‌​‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​​​​‌​​

Tylne okładki zmieniają się w zależności od wydania. W MFP 5280 Roger St. Pierre przedstawia sukces dzieła, Broadway i film, by wprowadzić wybór. W MFP 50362 podpisuje list do Andrew: wspomina, że szukał kogoś do napisania tekstu piosenki i znalazł Tima Rice'a. To anegdota o Rice'ie i Lloydzie Webberze, a nie świadectwo śpiewaków ani nagrania Ridleya. [1] [12] ‌​‌‌​‌​​​​​‌​​​‌​‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​​​​‌​​

Walter J. Ridley przez lata produkował dla HMV. Jego nekrologi, napisane przez Michaela Freedlanda i Spencera Leigha, wspominają płyty z Almą Cogan, Ronniem Hiltonem, Johnny Kidd and the Pirates i Swinging Blue Jeans, a także humor i rozrywkę. Leigh odnalazł wywiad z 1984 roku, w którym Ridley mówił, że produkować to rozumieć artystę, wyważyć dźwięk i potem przekonać dział marketingu. To doświadczenie pomaga poznać producenta LP. Nie pozwala uznać za potwierdzone orkiestry ani studia, których wydanie nie wymienia. [8] [13] ‌​‌‌​‌​​​​​‌​​​‌​‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​​​​‌​​

Pozostałe wydania

Oprócz dwóch brytyjskich tłoczeń z kolekcji, oryginalnego MFP 5280 i wznowienia MFP 50362, Discogs i CastAlbums dokumentują wydanie australijskie Axis (AXIS 6020, 1972), meksykańskie Capitol Pops (POP-268, 1974), zatytułowane "Lo Mas Sobresaliente De La Rock-Opera", brytyjskie wznowienie Fanfare (SIT 60006) i inny numer Music For Pleasure (MFP-5535). [2] [3] [4] ‌​‌‌​‌​​​​​‌​​​‌​‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​​​​‌​​

MFP 50362 w reklamie z 1978 roku

Music Week ogłosiło 25 marca 1978 roku Jesus Christ Superstar jako MFP 50362, w pomarańczowej okładce. Znajdowało się wśród „10 Great Musicals” (10 wielkich musicali) kampanii: był konkurs na wyjazd na Evitę do Londynu, ogłoszenia w prasie zaplanowane na kwiecień i kasety w nowym opakowaniu. Numer i ta okładka były już w sprzedaży w marcu 1978 roku. Ogłoszenie nie datuje wytworzenia egzemplarza z kolekcji. [15]‌​‌‌​‌​​​​​‌​​​‌​‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​​​​‌​​

Musik-Sammler datuje MFP 50362 na 1972 rok i dodaje "Orig. Release 1970". Wpis nie dostarcza dowodu daty tego tłoczenia; Discogs zostawia je bez roku. Tutaj utrzymuje się "bez potwierdzonej daty" dla wznowienia, oddzielnie od 1972 jako roku katalogowego nagrania. [16] [2]‌​‌‌​‌​​​​​‌​​​‌​‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​​​​‌​​