Excerpts from the Rock Opera "Jesus Christ Superstar" (1972)

Alan Caddy Orchestra & Singers

Brytyjski LP Avenue Records o numerze AVE 0103, wydany w 1972 roku pod nazwą The Alan Caddy Orchestra and Singers. Zawiera trzynaście fragmentów rock-opery w aranżacjach Alana Caddy'ego, który odpowiada także za produkcję i dyrygowanie. Kolekcja obejmuje dwa fizyczne wydania tej nagranej wersji: oryginalne brytyjskie Avenue i włoską reedycję Joker z 1974 roku, a także pliki MP3 o przepływności 320 kb/s. [1] [2] [3] ‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

Produkcja

• Produkcja i kierownictwo muzyczne: Alan Caddy.
• Organizacje zarządzające prawami na brytyjskim wydaniu: MCPS/BIEM, wyprodukowano w Anglii. [1] [2]

Oryginalne etykiety zawierają znak praw do fonogramu z rokiem 1972, numer AVE.0103 oraz nazwisko Alana Caddy'ego przy aranżacji, dyrygowaniu i produkcji. Muzyka jest przypisana do "Andrew Webber", bez złożonego nazwiska. Na stronie B widnieje "Crucifixion"; niektóre transkrypcje katalogowe podają "Crucifixition", ale tego błędu nie ma na zbadanej etykiecie. Zakończenie zapisano jako "Conclusion - John Nineteen-Forty-One". [2] [1] ‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

Repertuar

Strona pierwsza:

1. Overture.
2. Heaven on Their Minds.
3. What's the Buzz.
4. Everything's Alright.
5. Pilate's Dream.
6. I Don't Know How to Love Him.
7. Damned for All Time / Blood Money.

Strona druga:

1. The Last Supper.
2. The Arrest.
3. King Herod's Song.
4. Superstar.
5. Crucifixion.
6. Conclusion (John 19:41). [1] [2]

LP ma trzynaście ścieżek: siedem na stronie A i sześć na B. Damned for All Time i Blood Money dzielą jedną. Wybór zaczyna się od uwertury, a kończy na utworze Jan 19:41. Obejmuje ostatnią wieczerzę, aresztowanie i Heroda, ale nie This Jesus Must Die, Gethsemane ani Trial Before Pilate. Porównując wznowienia, warto patrzeć na kolejność piosenek: liczenie każdego tytułu osobno może dać inną liczbę. [2] [1] ‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

Nazwiska proponowane dla tej sesji

Etykiety nie mówią, kto śpiewa ani kto gra. Gordon Melville, szef Avenue, wspominał w wiadomości opublikowanej przez Photo Memorabilia Clema Cattiniego na perkusji, Boba Falloona na gitarze, Johna Fiddy'ego na basie i Alana Hawkshawa na instrumentach klawiszowych. Bardziej wątpił co do Freddy'ego Fendora w instrumentach dętych blaszanych i muzyków BBC Light Orchestra w smyczkach. To jego wspomnienia, a nie kredyty LP. [10]‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

Melville nie był przy nagrywaniu głosów. Gdy ich posłuchał, zaproponował Danny'ego Streeta, Danę Gillespie, Maggie Eaves i jej Ladybirds oraz Tony'ego Craige'a. CastAlbums wymienia Martina Jaya i Briana Keitha, nie mówiąc, które postacie śpiewają. Keith zaprzeczył, że był Judaszem, w wywiadzie Evana R. Grubbsa. Po wysłuchaniu fragmentów zasugerował Johna Goodisona, ale w końcu powiedział, że nie wie, i znów zaprzeczył swojemu udziałowi jako Judasz. Podział na piosenki nadal nie jest potwierdzony. [10] [9] [11]‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

Kim był Alan Caddy

Nazwisko na okładce należy do muzyka z wcześniejszą karierą w brytyjskim popie. Nekrolog w The Guardian, podpisany przez Alana Claysona, przedstawia go jako współzałożyciela The Tornados, instrumentalnej grupy znanej z "Telstar" (1962), a wcześniej gitarzystę Johnny Kidd and the Pirates. W "Shakin' All Over" solo nagrał jednak inny gitarzysta, a Caddy otrzymał stałą stawkę za sesję: piętnaście gwinei. Kształcony jako chłopiec w chórze opactwa westminsterskiego i jako skrzypek, został etatowym aranżerem i producentem Avenue Records, taniej wytwórni specjalizującej się w nowych wykonaniach przebojów, a później objął podobne stanowisko w Kanadzie. Wrócił do Anglii około 1975 roku i zmarł 16 sierpnia 2000 roku. [4] ‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

Avenue wydawało tanie wersje ówczesnych przebojów, a Caddy był aranżerem i producentem firmy. To kontekst tego albumu. Clem Cattini, jego dawny kolega z The Tornados, wspomniał go w nekrologu smutnym zdaniem: „nigdy nie osiągnął swojego potencjału, bo nie wierzył w siebie”. [4] ‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

Wydania w kolekcji i pozostałe wersje

Brytyjski wpis Discogs dokumentuje oryginalne wydanie Avenue (AVE 0103, Wielka Brytania, 1972). Włoskie Joker (SM 3286) jest reedycją z matrycą datowaną na 28 sierpnia 1974 roku, dystrybucją Saar i okładką Sergia Balloniego. Nosi już tytuł "Jesus Christ Superstar - A Rock Opera" zamiast oryginalnego "Excerpts". [2] [3] [6]‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

Discogs i JCS Zone przypisują kanadyjskiemu wydaniu AVE 6000 produkcję wykonawczą Gary'ego Saltera i projekt Allusion Art Studio(s). To dane tego wydania, a nie brytyjskich etykiet. CastAlbums liczy osobno Damned for All Time i Blood Money; Discogs je łączy. Oba umieszczają I Don't Know How to Love Him na stronie A. CastAlbums zapowiada też czternaście ścieżek dla AVE 0103, choć jego lista i brytyjskie etykiety mają trzynaście. Ta różnica w liczeniu nie dowodzi, że to inne nagranie. [19] [20] [9]‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

W Australii LF Records wydało krótszy wybór, LF-1019. Okładka mówi „An Avenue recording” (nagranie Avenue), wytworzone przez RCA i dystrybuowane przez Landfall Press; etykiety wymieniają Alan Caddy Orchestra and Singers. Ma jedenaście ścieżek: brakuje Crucifixion i Conclusion, a Damned for All Time otwiera stronę B. Australijskie wydanie Summit/Flair FL 1019 zachowuje wszystkie trzynaście ścieżek. Jego strona A nosi FL 1019 i MX167043. LF i FL to różne wydania, a nie literówka. Nie przypisujemy im tu daty tłoczenia. [15] [16]‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

Discogs kataloguje też nowozelandzkie LF1019 z 1972 roku, z dystrybucją Beckett Sterling, oraz brytyjską kasetę Trama T.22-801-S z 1974 roku. Polskie wydanie Muza SX 2540, katalogowane w 1987 roku, ma na tylnej okładce napis "Licence Avenue Recordings LTD" (licencja Avenue Recordings LTD) oraz nazwę orkiestry i wokalistów Caddy'ego. Discogs przepisuje dla niego matryce S3X 2540 A-3 K / B-2 K, wraz z wariantami A K / B K: dotyczą one polskiego nośnika, nie identyfikują oryginalnego brytyjskiego nacięcia matrycy. [17] [18]‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

Wytwórnia Forest rozdzieliła wybór na trzy EP z 1972 roku: FVA 2018, FVA 2022 i FVA 2025. Rozdzielenie "Damned for All Time" i "Blood Money" na drugiej EP daje czternaście tytułów w układzie 5/4/5, wobec trzynastu pozycji LP. Pierwsza dochodzi do "Pilate's Dream", druga do "The Last Supper", a trzecia obejmuje zakończenie. Katalog Forest pokazuje etykiety i podział utworów między poszczególne części, który odnotowuje również CastAlbums. [5] [9]‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

Trop kasety Arrowtabs

Photo Memorabilia pokazuje kasetę International Artists 40-122 Matta Taylora. Okładka mówi, że Arrowtabs Limited, z Humber Road w Londynie, dystrybuowało ją na całym świecie; taśma nosi ℗ 1971. Photo Memorabilia i CastAlbums umieszczają ją w tym roku, ale nie znaleziono tu, kiedy ją wyprodukowano ani kiedy trafiła do sprzedaży. Nie możemy zapewnić, że trafiła do sklepów przed LP Avenue. [21] [9]‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

Okładka wymienia trzynaście tytułów. Pierwsza strona zawiera "Overture", "Heaven on Their Minds", "What's the Buzz?", "Pilate's Dream", "Everything's All Right", "Damned for All Time" i "King Herod's Song"; druga: "I Don't Know How to Love Him", "Blood Money", "The Last Supper", "The Arrest", "Superstar" i "Conclusion". W porównaniu z LP AVE 0103 odwraca kolejność "Pilate's Dream" i "Everything's Alright", przesuwa Heroda na koniec pierwszej strony, oddziela "Damned for All Time" od "Blood Money" i nie zawiera "Crucifixion". Kolejność odpowiada zapisowi CastAlbums. [21] [9]‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

Maurice Mindel, założyciel Arrowtabs, opowiedział, że kupowali mastery od niezależnych producentów. Wspomniał Alana Caddy'ego jako możliwość, z powodu jego pracy dla Gordona Melville'a w Avenue, ale tego nie potwierdził. Inna kolejność piosenek mogła pochodzić z innego wyboru, wcześniejszego miksu albo innej sesji. Dopóki nie porównamy nagrania ani nie znajdziemy dalszych dokumentów, kaseta pozostaje osobną wskazówką, a nie udowodnionym wcześniejszym wydaniem AVE 0103. [10]‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

Wytwórnia nowych wykonań przebojów i jej reedycje

Avenue korzystało z różnych londyńskich studiów. W lipcu 1971 roku Studio Sound umieszczało liczne tanie LP wytwórni w Majestic, w większości produkowane przez Alana Caddy'ego. W sierpniu 1972 roku czasopismo informowało o ukończonej wersji Godspell dla Avenue w Intersound oraz o nowych nagraniach wytwórni w Majestic na rynek kanadyjski. Wiadomości te opisują działalność Avenue, ale nie identyfikują miejsca nagrania AVE 0103. [22] [23]‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

W listopadzie 1971 roku katalog Beat Instrumental umieszczał Avenue Recordings Ltd. przy 203 Chingford Mount Road w Londynie. Gordon Melville był dyrektorem generalnym, a Alan Caddy producentem. RPM wyjaśniło 17 marca 1973 roku, że Avenue of America żyje z wersji produkowanych i licencjonowanych w Wielkiej Brytanii. Kupiło i zmodernizowało tłocznię przy Dufferin Street, choć zlecało kopie kaset innej firmie. To opisuje wytwórnię, a nie sesje Superstar ani to, jak wytwarzano każde wydanie. [12] [13]‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

Katalog innej płyty Caddy'ego, Pay Tribute to Andy Williams (Avenue AVE 072, 1971), wymienia Pye Studios oraz inżynierów Alana Florance'a i Larry'ego Bartletta. To bliska produkcja, ale nie pozwala przypisać tych samych kredytów AVE 0103: nadal nie znamy jego studia ani inżynierów. [14]‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

Cash Box opisywał 31 marca 1973 roku katalog Avenue of America ze 120 tanimi albumami. Gary Salter zapowiadał plany ich dystrybucji w Japonii. Pismo wskazywało Caddy'ego i jego orkiestrę jako odpowiedzialnych za wersje przebojów nagrane w Londynie. Nie mówiło o sprzedaży ani o sesjach Superstar, ale pomaga zrozumieć rodzaj płyty: wersję na rynek tanich albumów, a nie nagranie teatralne. [7] ‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

W kwietniu 1973 roku Eliot Tiegel opowiedział w Billboard, jak sprzedawano te płyty. Avenue przygotowywało regionalne reklamy telewizyjne i kampanie w domach towarowych dla swoich pudełek z trzema LP. Salter mówił, że reklama przyprowadzi kupujących do sklepów, i odróżniał nowe produkty od starego katalogu. Prasa z epoki pokazuje więc, jak brytyjskie nagrania Caddy'ego trafiały na rynek kanadyjski. [8] ‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​

Wznowienia też mogą mylić nazwy. CastAlbums rejestruje CD Elap/On Stage 58511CD z 1998 roku jako zremasterowaną kompilację łączącą nagrania Caddy'ego, The Disciples i Dave'a Stewarta. Wśród wykonawców wymienia „Mayfair Ensemble”, ale ta nazwa nie powinna zastępować wszystkich pierwotnych zespołów. Katalog podaje też CD Saar z 2003 roku i LP Golden Hour GH 551 z 1973 roku, z dziesięcioma ścieżkami Superstar obok Godspell. Żadne nie dodaje nazwisk do obsady wymienionej w oryginalnym Avenue. [9] ‌​‌‌‌​​​‌‌​‌‌​​‌​​​‌​​​‌​‌​​​‌​​​​‌​​‌​​