Kingsway, 1971: obsada rozstrzygnięta rzutem monetą

Kingsway Youth Opera Company brzmi jak młodzieżowy zespół teatralny, ale to Superstar jest studyjnym wyborem z profesjonalnymi śpiewakami sesyjnymi. Brian Keith śpiewa Jezusa, John Goodison Judasza, Jenny Mason Marię Magdalenę, a Martin Jay Szymona. Keith był Annaszem w albumie koncepcyjnym. Teraz zmieniał postać i przechodził z podwójnego albumu do wyboru na jednym LP. [1][2]‌​‌‌‌​​​​‌‌‌‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​‌​​​‌​​​‌​​

Keith chciał śpiewać Judasza

Brian Keith opowiedział Evanowi R. Grubbsowi, jak zdecydowano o obsadzie. Decca zadzwoniła do niego po pierwszym albumie, by nagrać kolejne Superstar. Chciał Judasza, ale on i Goodison rzucili monetą o obie role. Keithowi przypadł Jezus, choć nadal wolał Judasza. Wywiad ukazał się na JesusChristSuperstar.net, a dziś jest zachowany w JCS Zone. [1]‌​‌‌‌​​​​‌‌‌‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​‌​​​‌​​​‌​​

Za Kingsway dostał zapłatę za nagranie, bez tantiem. Wspominał sesje, na których przychodził, śpiewał swoją partię i wychodził, z niewielkim kontaktem między wykonawcami. Zapytany o trasę, powiedział, że nigdy nie grał postaci na scenie. Mówił o własnym doświadczeniu, a nie o doświadczeniu wszystkich kolegów; nie podał też budżetu płyty. [1]‌​‌‌‌​​​​‌‌‌‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​‌​​​‌​​​‌​​

Keith pamiętał Martina Jaya jako śpiewaka sesyjnego Pickwick. Wyjaśnił też swoje nazwisko: urodził się w Szkocji jako O'Shea, wziął Brian Keith z ogłoszenia kinowego i wrócił do O'Shea, osiadłszy w Las Vegas. Nie był amerykańskim aktorem o tym samym imieniu i nazwisku. [1]‌​‌‌‌​​​​‌‌‌‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​‌​​​‌​​​‌​​

Orkiestra studyjna, a nie tylko czterech solistów

Zapisy dyskograficzne przypisują produkcję Dickowi Rowe'owi i Peterowi Samesowi, kierownictwo muzyczne i orkiestracje Zackowi Laurence'owi, a chór Maggie Eaves. Martin Smith figuruje jako inżynier, z Davem Grinstedem i Iainem Churchesem jako asystentami; Peter Collins jako asystent produkcji. Orkiestra jest podpisana jako The Kingsway Symphony Orchestra. [2][3]‌​‌‌‌​​​​‌‌‌‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​‌​​​‌​​​‌​​

Musicbase podaje dla SML 1088 orkiestrę z sekcją elektryczną: Roger Coulam i Alan Hawkshaw na instrumentach klawiszowych, Terry Cox na perkusji, Eric Ford, Brian Odgers i Russ Stableford na gitarach, a także basy, instrumenty perkusyjne, smyczki, harfę i instrumenty dęte. Wymienia Davida McCallum jako koncertmistrza. To kredyty z katalogu; tu nie udało się odczytać wyraźnej reprodukcji oryginalnej tylnej okładki. [3]‌​‌‌‌​​​​‌‌‌‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​‌​​​‌​​​‌​​

Ten sam katalog wskazuje Normana Smitha jako Kajfasza i Johna Tebba jako Piłata, a karta wydania niemieckiego się z tym zgadza. W ten sposób uzupełniają się dwie role, które inne listy zostawiają otwarte. Pozostałe nazwiska z chóru nie stają się przez to postaciami solowymi. [3][4]‌​‌‌‌​​​​‌‌‌‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​‌​​​‌​​​‌​​

Deram i reputacja Dicka Rowe'a

Deram powstał w 1966 roku jako filia brytyjskiej Decca, a London Records dystrybuowało go w Stanach Zjednoczonych. To inna rodzina firm niż amerykańska Decca z płyty z Broadwayu. To, że wydał wybór z Superstar, nie wystarcza też, by nazwać go tanią wytwórnią. [5]‌​‌‌‌​​​​‌‌‌‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​‌​​​‌​​​‌​​

Wywiady w Record Collector opisują zróżnicowaną wytwórnię, z popem, bluesem, jazzem i muzyką eksperymentalną. Hugh Mendl wspominał, że Deram powstał z powodów handlowych i dystrybucji międzynarodowej; David Hitchcock widział w nim kolejną wytwórnię Decca, bez tak rozpoznawalnej linii artystycznej jak Island czy Harvest. Te wspomnienia wyjaśniają Deram, ale nie to, jak zdecydowano o stworzeniu Kingsway. [6]‌​‌‌‌​​​​‌‌‌‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​‌​​​‌​​​‌​​

Dicka Rowe'a pamięta się z odrzucenia Beatlesów, epizodu niezwiązanego z tą płytą. Brian Viner, opierając się na Marku Lewisohnie, opowiedział w The Independent, że Rowe nie był na przesłuchaniu i poprosił Mike'a Smitha o wybór między Beatlesami a Brian Poole and the Tremeloes. Brian Epstein przypisał mu zdanie o końcu zespołów gitarowych; Rowe temu zaprzeczył. Nie ma udokumentowanego związku między tym a Kingsway. [7]‌​‌‌‌​​​​‌‌‌‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​‌​​​‌​​​‌​​

Dziesięć bloków na LP amerykańskim

DES 18060 ma pięć bloków na stronę. Niektóre łączą dwie piosenki, więc tytułów jest więcej niż ścieżek. Superstar otwiera razem z Heaven on Their Minds i wraca samo na drugiej stronie. To program amerykańskiego LP: [2][5]‌​‌‌‌​​​​‌‌‌‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​‌​​​‌​​​‌​​

Strona A

1. Superstar / Heaven on Their Minds
2. What's the Buzz / Strange Thing Mystifying
3. Everything's Alright
4. Hosanna
5. Simon Zealotes / Poor Jerusalem

Strona B

1. I Don't Know How to Love Him
2. Superstar
3. The Last Supper
4. Gethsemane
5. The Crucifixion

Pilate's Dream pojawia się w innych wydaniach: CastAlbums umieszcza ją na początku drugiej strony kasety SCM 1088, z jedenastoma blokami, a karta niemieckiego SML 1088 także ją zawiera. Nie dodajemy jej do amerykańskiego LP DES 18060, by wyrównać listy. Te odniesienia odróżniają wydania i nośniki, niekoniecznie nowe obsady. [2][4][5]‌​‌‌‌​​​​‌‌‌‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​‌​​​‌​​​‌​​

Billboard umieścił DES 18060 na 217. miejscu Bubbling Under Top LP's 28 sierpnia 1971 roku. W zdigitalizowanym piśmie można odczytać Kingsway i numer Deram. Figurował na tej rozszerzonej liście, a nie w Top 200. Nie znaleziono możliwej do zweryfikowania łącznej sprzedaży. [8]‌​‌‌‌​​​​‌‌‌‌‌​‌​‌​‌​‌‌‌‌‌​​​‌​​​‌​​​‌​​